تیم ملی والیبال زنان ایران با کسب عنوان هفتمی در رقابتهای کاپ آسیا به کار خود پایان داد؛ نتیجهای که اگرچه در نگاه نخست قابل قبول مینماید، اما با توجه به سرمایهگذاری گسترده، حضور مربی کرهای و برنامههای بلندمدت فدراسیون، پرسشهای جدی درباره میزان پیشرفت واقعی والیبال بانوان کشور در دو سال اخیر ایجاد کرده است. این در حالی است که غیبت تیمهای قدرتمندی مانند ژاپن و چین در این دوره، ارزیابی جایگاه هفتم را با ابهام بیشتری همراه ساخته است.
کاپ آسیا ۲۰۲۶؛ هفتمی در غیاب غولهای شرق آسیا
پایان رقابتهای کاپ آسیا در حالی با رتبه هفتمی برای والیبال زنان ایران رقم خورد که بسیاری از کارشناسان، این نتیجه را در شرایطی ارزیابی میکنند که دو تیم برتر این قاره یعنی ژاپن و چین در این دوره حضور نداشتند. این غیبت، ارزش رقابتی مسابقات را تحتالشعاع قرار داد و نشان داد که جایگاه هفتمی، با توجه به سطح میدان، نمیتواند دستاوردی درخشان برای تیمی محسوب شود که دو سال تحت هدایت یک مربی خارجی و با برنامهریزی دقیق، مسیر تحول را طی کرده است. هرچند برخی بر این باورند که نباید تنها به رتبه نهایی اکتفا کرد و کیفیت بازیها و روند رشد فردی بازیکنان نیز باید مورد بررسی قرار گیرد، اما نتیجه نهایی، زنگ هشدار را برای ادامه این مسیر به صدا درآورده است.
پروژه تحول والیبال بانوان؛ از لی دو هی تا لیگ ملتهای ۲۰۲۸
نقطه عطف برنامههای توسعهای والیبال زنان ایران، به جذب «لی دو هی» سرمربی باتجربه کرهای بازمیگردد که با حمایت طرح توسعه فدراسیون جهانی والیبال (FIVB)، هدایت این تیم را بر عهده گرفت. اهداف ترسیمشده برای این پروژه بلندمدت، شامل جوانگرایی، افزایش تجربه بینالمللی بازیکنان و در نهایت، حضور در معتبرترین رویداد والیبال بانوان یعنی لیگ ملتهای ۲۰۲۸ بود. در طول دو سال گذشته، تیم ملی از اردوهای طولانی، تورنمنتهای منطقهای و حتی حضور نماینده ایران با نام مهرگان نور در لیگ قهرمانان آسیا بهرهمند شد تا پلههای ترقی را یکی پس از دیگری طی کند، اما نتیجه کاپ آسیا، این پرسش اساسی را مطرح کرده است که آیا این سرمایهگذاری گسترده، به ثمر نشسته است یا خیر.
ناگویا در انتظار نماند؛ تصمیم کمیته ملی المپیک برای اعزام نشدن والیبال زنان
اهمیت عملکرد تیم ملی والیبال زنان در کاپ آسیا، فراتر از یک عنوان رقابتی بود؛ چراکه کمیته ملی المپیک پیش از آغاز مسابقات اعلام کرده بود که نتایج این رقابتها، یکی از معیارهای کلیدی برای تصمیمگیری درباره اعزام یا عدم اعزام والیبال بانوان به بازیهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ خواهد بود. با اعلام نتایج نهایی، مهدی علینژاد، دبیرکل کمیته ملی المپیک، صراحتاً اظهار داشت که عملکرد تیم ملی رضایتبخش نبوده و به همین دلیل، والیبال زنان ایران در فهرست اعزامی به ناگویا جایی نخواهد داشت. این تصمیم، ضربهای جدی به روحیه تیم و برنامههای توسعهای آن وارد کرد و ضرورت بازنگری اساسی در سیاستهای فنی و مدیریتی والیبال بانوان را بیش از پیش آشکار ساخت.
بررسی دقیق مسیر طی شده؛ آیا والیبال زنان ایران به ایستگاه موفقیت رسیده است؟
اکنون و با پایان یافتن کاپ آسیا، مهمترین پرسش پیش روی فدراسیون والیبال، ارزیابی دقیق مسیر دو ساله این تیم است. آیا برنامههای اجرا شده توانسته است به رشد واقعی و پایدار والیبال زنان کشور کمک کند؟ آیا حضور مربی کرهای، تفاوت محسوسی در سطح فنی و تاکتیکی تیم ایجاد کرده است؟ و مهمتر از همه، آیا تیم ملی در مسیر دستیابی به اهداف بلندمدت خود یعنی حضور در لیگ ملتها و رقابت با قدرتهای برتر جهان قرار دارد، یا اینکه نیازمند تغییر رویکرد، بازنگری در کادر فنی و تدوین برنامهای واقعبینانهتر برای آینده است؟ پاسخ به این پرسشها، نهتنها سرنوشت والیبال زنان ایران را در سالهای پیشرو تعیین خواهد کرد، بلکه میتواند الگویی برای سایر رشتههای ورزشی کشور در مسیر توسعه و پیشرفت باشد.
ریحانه قیاسی، یکی از خبرنگاران پرتلاش و بااستعداد مجله خبری است که با نگاهی دقیق و تحلیلی، به پوشش رویدادهای مهم میپردازد. او با تخصص در حوزههای فرهنگی و اجتماعی، و…همواره سعی دارد تا با گزارشهای عمیق و مصاحبههای تأثیرگذار، صدای اقشار مختلف جامعه باشد.
دقت، پشتکار و علاقه فراوان ریحانه به کارش، او را به یکی از اعضای کلیدی تیم تحریریه تبدیل کرده است. او با قلمی روان و حرفهای، به بررسی مسائل روز میپردازد و مقالاتش همواره مورد توجه خوانندگان قرار میگیرد.